Wzorzec rasy Stawak Śląski

Scan1_resized_0.jpgHistoria rasy:
Wszystkie garłacze należące do grupy "stawaków", które wywodzą się z Górnego Śląska mają wspólną historię. Zalicza się do nich: garłacz górnośląski koroniaty (Starwitzer Flugelsterller-Kroöpfer), garłącz tęczowe (Stellerkröpfer), stawak śląski (Steigerkröpfer) - zwany obecnie stawiakiem niemieckim, stawak czeski (Cesky Stavak) i stawak polski. Te odmiany rasowe mają bez wątpienia wspólne cechy: przede wszystkim są garłaczami i najważniejsze, że w czasie lotów silnia klaszczą, przy jednoczesnym zatrzymaniu lotu w miejsce. Gdy gołąb ten podleci na określoną wysokość, podnosi skrzydła pionowo do góry i w tej pozycji opada bez ruchu w dół, aby następnie ponownie wzlecieć w górę przy głośnym klaskaniu skrzydeł, i tak lot polega na wznoszeniu i opadaniu. Twórcy pierwszego wzoru polskiego pomylili się co do opisu stawaka polskiego, biorąc cechy rasowości ze stawaka śląskiego, nie zwrócili uwagi, że mimo dużego podobieństwa odmian jednobarwnych (stawaki polskie są tylko jednobarwne i niebieskie z pasami), stawaki śląskie są nieco większe, mają bardziej pionową podstawę, czerwoną brew, cielisto-czerwony dziób i bardziej rozbudowane wole w czasie nadmuchania. 

Twórcami  rasy stawak śląski są hodowcy zamieszkujący Ślądk i byłe regiony mniejszości niemieckiej w Czechach. Niemiecka nazwa stawaka śląskiego to "Steigerkröpfer" i według wzorca niemieckiego można skutecznie opisać tę rasę, tym bardziej, że są hodowane w Polsce. Tylko dobra znajomość wzorca stawaka śląskiego pozwoli uniknąć pomyłki jaką wprowadzono do wzorca polskiego pod nazwą stawak polski. Na II krajowej wystawie zwierząt futerkowych i gołębi rasowych 28-30 XI 1964 roku w Warszawie, pokazano prawidłowe stawaki śląskie, a wystawką był Karol Jerski z Przemyśla.  

Wrażenie ogólne:
Wysoka pionowa postawa, smukła sylwetka, gołąb zwarty średniej wielkości pełen temperamentu z pięknie wydętym wolem, lekko różowym dziobem, jasno perłowe oczy, brew czerwona. Krwistoczerwone nogi.

Budowa:
Głowa podłużna lekko zaokrąglona z widocznym płaskim czułkiem, bez widocznych kantów, nie za gruba, bez koronki lub czuba. Oczy jasne perłowe, źrenice jak najmniejsze, tęczówka bez krwawych żyłek. Brew wąska intensywnie czerwona. Dziób średnio długi, nie za gruby o barwie cielistej do lekko różowej, woskówki nosowe gładkie, słabo rozwinięte, delikatne, dobrze przylegające, biało przypudrowane. Szyja możliwie długa, z małym odchyleniem do tyłu, z tyłu linia szyi łączy się łagodnym łukiem z linią pleców. Wole wysmukłe w górnej partii mocno wydęte, zwężające się łagodnie ku tułowiu, tworząc charakterystyczne wcięcie, całość wola nadmuchanego przedstawia kształt gruszki. Pierś nie za szeroka, mięsista, z długim mostkiem piersiowym. Plecy długi, prosty ukośnie opadający, w barkach zaokrąglony. Skrzydła mocne szerokie, dobrze przylegające do tułowia, spoczywające na ogonie, nie krzyżujące się, lotki zwarte są krótsze od ogona. Ogon zwarty, długi, tworzący jedną linię z linią pleców, nie dotykający podłoża. Nogi więcej niż średnio wysokie, prawie proste, wąsko rozstawione, uda widoczne opierzenie, od skoków w dół nieopierzone o barwie intensywnie czerwonej, kolor pazurków bez znaczenia. Upierzenie gładkie, prężne, ściśle przylegające, pióra szerokie. 

Kolor i rysunek:
Rodzaje kolorów: biały, czarny, czerwony, żółty, niebieski, niebieski z czarnymi pasami, niebieski-groch, izabelinowy, żółtopłowy.
Wszystkie barwy jednolite i czyste, szyja z metalicznym połyskiem. Niebieskie o odcieniu stalowoniebieskim, jeżeli są z pasami to te są równe i wąskie, u niebieskich grochowych równomiernie rozłożone nakrapiania. Izabelinowe na delikatnej kremowej barwie tarcz skrzydeł, mają dwa wąskie dobrze widoczne białe pasy. Żółtypłowe mają na szyi, piersi i dwa pasy na tarczach wyraźnie żółte, pozostałe upierzenie czysto żółtopłowe - jasne be żadnych nalotów, - samice mają barwię piresi i brzucha nieco ciemniejszą.